Lututów

Lututów ( pow. wieluński )


Lututów jest wsią o średniowiecznych korzeniach. W okresie późnego średniowiecza była własnością Bieniasza Wierusza. Do XVIII wieku istniał tu drewniany kościół wystawiony kosztem Michała Madalińskiego i Teodora Wierusza Niemojowskiego.

Kilkaset metrów na północ od obecnego murowanego kościoła w stylu eklektycznym znajduje się cmentarz rzymskokatolicki. Zachowało się na nim kilka miejsc pochówku okolicznych ziemian.


Po prawej stronie alei głównej, opodal bramy cmentarnej, zachowała się w środku kwatery, kaplica grobowa.

Na jej tylnej ścianie wmurowano kilka płyt epitafijnych. Poświęcono je: Pelagii z Wstowskich Cieleckiej ( l. 64 - + 29 III 1863 ) – „zacna obywatelka zgasła w Kaliszu”; Pelagiuszowi Cieleckiemu ( XII 1829 - + 25 VII 1877 ) – „najlepszy polak ( sic ! ) prawy obywatel / wzorowy mąż” – nad epitafium umieszczono współczesną tabliczkę metalową z informacją, że Pelagiusz Cielecki był naczelnikiem cywilnym powiatu wieluńskiego w powstaniu styczniowym; Józefowi Janowi Wstowskiemu ( l. 65 - + 17 X 1829 ); Emilii z Węgierskich Wstowskiej ( l. 60 - + 15 X 1831 ); Edmundowi Cieleckiemu (15 XI 1817 – 14 II 1841 ); kolejna tablica z częściowo zatartym tekstem zawiera następująca informację: „wdzięczna żona najlepsze(..) męża Józefa Zaremby Cieleckiego zm. 10 I 1845”; Melanii z Cieleckich Smoczyńskiej ( +12 VIII 1863 ) – „pozostałe rodzeństwo, mąż i dzieci proszą o spokój jej duszy”; Józefie z Bąkowskich „I sze woto Cielecka / 2 gie woto Tarnowska / wzorowa żona matka przybrana i obywatelka” ( l. 65 - + 20 XI 1903 ) – płyta sygnowana przez firmę kamieniarską Kruszyński i Proszowski z Częstochowy. Na prawej ścianie zewnętrznej kaplicy grobowej, licząc od wejścia, znajduje się płyta Juliana Daniela Ciemniewskiego s. Romualda i Ludwiki z Gruzewskich ( 1867 - + 5 X 1937 ) – obywatela ziemskiego, ur. w Tarnowie – ziemia łomżyńska – zmarłego w Świątkowicach.


Na przeciwległym końcu cmentarza znajduje się pochyły nagrobek z piaskowca. Spoczął tu Klemens Krenna ( 23 XI 1858 - + 7 IV 1922 ) – sędzia pokoju, były obywatel ziemski.

Opodal wejścia, po lewej stronie alei w głębi kwatery, wzniesiono pomnik na zbiorowej mogile powstańców 1863 roku z oddziału kosynierów płk. Antoniego Korotyńskiego poległych w bitwie w Oszynce koło Lututowa 15 VI 1863 roku. Spoczęli tu płk Antoni Korotyński – zmarły z ran po bitwie, Jan Pocztarz, ur. w 1843 roku w Przychaciczkach oraz kilkudziesięciu innych „nieznanego nazwiska”.

Joomla Templates and Joomla Extensions by ZooTemplate.Com