Heraldyka cmentarzy w Paręczewie, Budzynku i Solcy Wielkiej

Leżący kilkanaście kilometrów na zachód od Ozorkowa Budzynek jest starą wsią szlachecką należącą do pocz. XVIII w. do rodziny Scholowskich.

Starosta łęczycki Stefan Szołdrski, który przejął wieś na własność na pocz. XVIII wieku, wystawił tu drewniany kościółek p.w. Ścięcia Św. Jana Chrzciciela. Niewyjaśnioną sprawą jest belka w kościele z napisem z XVIII wieku o fundacji świątyni w 1148 r. przez P. B. Scholowskiego. W uroczym kościółku nie zachowały się niestety żadne herby. Sam cmentarz nie posiada także jednoznacznych pochówków szlacheckich.

Piątek

Nekropolia w Piątku położona jest przy ul. Literackiej w zachodniej części miasteczka. Cmentarz posiada na swoim terenie drewniany kościół Przemienienia Pańskiego datowany na rok 1753. Wystawiono go na miejscu wcześniejszej świątyni cmentarnej, istniejącej już w 1588 roku, kiedy to arcybiskup Karnkowski nadał piątkowskiemu Bractwu Literackiemu grunty przy wspomnianym kościele przywilejem wystawionym w Łęczycy.

Rossoszyca koło Sieradza - cmentarz rzymskokatolicki.

Rossoszyca jest położona między Sieradzem a Zadzimiem, kilkanaście kilometrów na północ od Sieradza. Cmentarz parafialny znajduje się w znacznej odległości od kościoła przy drodze do Warty.

Około 100 metrów od bramy, po prawej stronie alei głównej znajduje się kaplica grobowa. Bezstylowy budynek posiada z tyłu rodzaj kolumny - wieżyczki zwieńczonej krzyżem metalowym. Nad wejściem umieszczono owalne tondo z wypukłorzeźbionym kartuszem z herbem Paparona. Nad herbem znajduje się klejnot.

Sędziejowice – cmentarz rzymskokatolicki.

Sędziejowice to wieśgminna położona w powiecie łaskim (woj. łódzkie) wymieniana po raz pierwszy w 1136 r. Początkowo była własnością książęcą, z czasem przekazana została arcybiskupom gnieźnieńskim. Klucz  sędziejowicki pozostawał w rękach kościelnych aż do rozbiorów. W 1842 r. majątek ten otrzymał w formie majoratu dowódca Siewierskiego Pułku Piechoty, gen. T. Łuzanow. Po jego śmierci w 1874 r. Dobra przeszły w ręce najstarszego syna, Piotra Łuzanowa. Państwo polskie w 1919 r. odebrało donację. Z dóbr sędziejowickich wyłączono 119 ha i podzielono je na 19 działek, zakładając tzw. Kolonię Sędziejowice, resztę dóbr powierzono Towarzystwu Rolniczemu Łasko-Szadkowskiemu.